Уласнае імя ў кантэксце стылістычнага аналізу тэксту

Abstract

У артыкуле разглядаецца ўласнае імя як катэгорыя інтэртэкстуальнасці. Аўтар паказвае, што ўласныя імёны з’яўляюцца адным са спосабаў пабудовы прасторава-часавага кантынууму мастацкага тэксту і ўяўляюць з сябе адзін з найважнейшых сродкаў рэпрэзентацыі як знешняга, так і ўнутранага свету аўтара і яго асяроддзя: сацыяльна-грамадскага, культурнага, геаграфічнага і г.д. Прагматычны патэнцыял імя звязаны з яго магчымасцю выступаць знакам аўтарскіх адносінаў да персанажа і адносінаў персанажаў паміж сабой. Такім чынам даказваецца, што вывучэнне ўласных імёнаў і іх функцый у тэксце дае даследчыку ключ да разумення аўтарскай задумы, а таксама магчымасць больш глыбокай і дэталёвай інтэрпрэтацыі створанага ім тэксту