МАТЫЎ «ВАЙНА-КАНТЫНУУМ» У БЕЛАРУСКАЙ ПРОЗЕ 20–30-х ГАДОЎ ХХ СТАГОДДЗЯ

Abstract

У артыкуле раскрываецца спецыфіка беларускай ваеннай прозы 20–30-х гадоў ХХ стагоддзя, якая назапасіла шэраг прыёмаў (ад мантажу да «плыні свядомасці») для ўвасаблення сацыяльных навал, што вызначылі быццё нацыі. Практычна сінхронна мастакі слова (З. Бядуля, П. Галавач, А. Гародня, Ц. Гартны, М. Гарэцкі, М. Зарэцкі, М. Лынькоў, Я. Скрыган, К. Чорны) апавядалі пра асноўныя ваенныя і сацыяльныя катаклізмы, якія змянялі лад жыцця і спецыфіку мыслення чалавека. Айчынныя празаікі закранулі тэму «ваеннага сіндрому», разгледзелі праблемы палітычнага самавызначэння, фармулявання новых каштоўнасцей і маральна-этычных імператываў, што дапамагалі зарыентавацца ў новых надзвычайных абставінах.